Bądź gotowy na kompromisy
Nie namawiamy do „brania byle czego” w razie utraty pracy, ale do zrozumienia, że kryzys na rynku pracy często powoduje zamrożenie wzrostu płac. Fakt, że wypracowałeś sobie przez wieloletni staż w poprzedniej firmie pensję wyższą od średniej dla twojej branży i regionu, najprawdopodobniej nie zostanie uznany przez nowego pracodawcę, który ma więcej niż zwykle kandydatów, a część z nich pewno zgodzi się na jego propozycję.

Szukaj z równą wiarą w powodzenie jak w czasach nie kryzysowych
Wiara w powodzenie tego, co robimy pomaga osiągnąć cel. Zawsze, nawet w czasie największego kryzysu, powstają nowe miejsca pracy tyle, że jest ich mniej niż w czasach prosperity. A w sumie zawsze chodzi tylko o obsadzenie jednego wolnego wakatu. Nie masz powodu, aby sądzić, że wśród tych miejsc pracy, które powstaną, nie znajdzie się właśnie to jedno dla ciebie. Tylko trzeba więcej wysiłku, aby je wygrać.

Jeśli możliwe, szukaj tam gdzie nie ma kryzysu
Wbrew wrażeniu, które możesz wynosić z oglądania TV czy lektury prasy, kryzys rzadko jest wszechobecny. Jeśli to tylko możliwe próbuj znaleźć takie dziedziny lub regiony, których kryzys dotyka mniej lub w ogóle go nie ma. Oczywiście trzeba się wówczas liczyć z przekwalifikowaniem lub przeprowadzką, może będzie trzeba dłużej dojeżdżać do pracy, ale często będzie to najlepsze wyjście.

Nie opieraj się wyłącznie na lekturze ogłoszeń
Ogłoszenia nawet w okresie prosperity są najmniej skutecznym sposobem docierania do ofert. Więcej efektów daje zwykle żmudne i osobiste docieranie do ludzi, którzy mogą być źródłem informacji o wakatach lub rekomendacji do pracodawców oraz pośrednictwo firm rekrutacyjnych.

Nie unoś się fałszywym honorem „to nie ja mam szukać – lepiej, żeby oni znaleźli mnie”
To nigdy nie jest skuteczna taktyka, a już najmniej w okresie kryzysu. Kryzys na rynku pracy oznacza, że jest więcej kandydatów, a pracodawcy wybierając spośród tych, którzy aktywnie do nich dotarli oszczędzając czas i zachowując poziom jakości zatrudnianych ludzi. Pamiętaj, że ta reguła dotyczy podczas kryzysu także stanowisk wymagających wyższych kwalifikacji oraz kierowniczych.

Twoja motywacja jest dla pracodawcy bardzo ważna – podkreśl ją
To stwierdzenie prawdziwe w każdych czasach. Jednak zwłaszcza podczas kryzysu część pracodawców ma tendencję do podejrzewania, że kandydaci po prostu chcą się „zaczepić gdziekolwiek”, a na takim pracowniku mało komu zależy. Skup się na przekonaniu pracodawcy, że właśnie praca u niego to dla ciebie najlepszy wybór. W żadnym wypadku nie mów „no wie pani, gdzieś trzeba pracować…”

Nie żal się na swój los lub sytuację na rynku
Szczególnie w okresie kryzysu nie są mile widziani kandydaci, którzy podczas rozmowy skupiają się na swoich trudnościach życiowych, finansowych, wieku lub krytyce rzeczywistości gospodarczej. Taki kandydat potencjalnie grozi obniżaniem, być może i tak nie najlepszych nastrojów w firmie. Nie musisz z kolei tryskać przesadnym optymizmem – najlepiej rzeczowo opisz swoje osiągnięcia i kwalifikacje. Nie rozpraszaj się podczas rozmów kwalifikacyjnych na ocenianie sytuacji, na które i tak masz niewielki wpływ – pozostaw to na rozmowy prywatne lub podejmij w tym celu działalność społeczną czy polityczną.

Wynika to z tego, że prawo do świadczeń z tytułu choroby, tj. do wynagrodzenia chorobowego i zasiłku chorobowego, pracownik nabywa dopiero po upływie 30 dni nieprzerwanego ubezpieczenia chorobowego. Okres ten jest nazywany okresem wyczekiwania.

Pracownika obowiązuje 30-dniowy okres wyczekiwania, niezależnie od rodzaju zawartej przez niego z pracodawcą umowy o pracę. Wymagany jest on też w przypadku umów zawartych na zastępstwo.

Jeżeli więc pracownik zatrudniony na zastępstwo zachoruje w pierwszym miesiącu zatrudnienia, przed upływem 30 dni zatrudnienia, może nie otrzymać ani wynagrodzenia chorobowego, ani zasiłku chorobowego.

Przy ustalaniu prawa do świadczeń z tytułu choroby w pierwszym miesiącu zatrudnienia trzeba pamiętać o tym, że choć za ten okres choroby nie przysługują pracownikowi świadczenia chorobowe oraz mimo że pracownik nie otrzymuje przychodu, od którego byłaby opłacana składka na ubezpieczenie chorobowe, to okres ten jest wliczany do 30 dni okresu wyczekiwania, po upływie którego pracownik nabywa prawo do świadczeń.

Przykład:
Pracownica, zatrudniona na zastępstwo od 1 listopada, była niezdolna do pracy w okresie od 15 listopada do 10 grudnia. W związku z tym, że pracownica nie ma wymaganego okresu wyczekiwania, pracodawca nie wypłacił wynagrodzenia za czas choroby za okres od 15 do 30 listopada.

W związku z tym, że choroba pracownicy wykracza poza trzydziestodniowy okres zatrudnienia, otrzyma świadczenia, począwszy od 31. dnia zatrudnienia. Pracownica ma więc prawo do wynagrodzenia chorobowego za okres od 1 do 10 grudnia.

Okresu choroby pracownika przypadającego w okresie wyczekiwania pracodawca nie wlicza do okresu 33 dni lub odpowiednio 14 dni, za które pracownikowi przysługuje wynagrodzenie chorobowe w roku kalendarzowym. Okresu tego nie wlicza się także do okresu, przez który pracownik ma prawo do świadczeń chorobowych (wynagrodzenia chorobowego i zasiłku chorobowego), zwanego okresem zasiłkowym. Przypomnijmy, że okres ten wynosi 182 dni, a w przypadku gruźlicy lub choroby przypadającej na okres ciąży – 270 dni.

Ubezpieczenia społeczne w praktyce szczegółowo informują o nowych lub problematycznych przepisach dotyczących rozliczeń ubezpieczeń, a nasi autorzy z ZUS pokazują jak uniknąć błędów w rozliczeniach.

W przypadku gdy dnia 31 grudnia pracownik miał prawo do wynagrodzenia chorobowego, ponieważ nie chorował w tym roku dłużej niż 33 dni, a w przypadku pracownika, który ukończył 50. rok życia, nie chorował dłużej niż 14 dni, to od 1 stycznia nadal przysługuje mu wynagrodzenie – przez kolejny okres nie dłuższy niż 33 lub odpowiednio 14 dni. Wtedy okres 33 lub 14 dni liczone jest od 1 stycznia danego roku.

Jeżeli na przełomie roku choruje pracownik, który 50. rok życia ukończył w bieżącym roku i w dniu 31 grudnia przysługuje mu wynagrodzenie, o którym mowa w art. 92 kp, to od 1 stycznia następnego roku należy wypłacać mu wynagrodzenia za okres choroby przez okres krótszy, tj. przez okres do 14 dni.

Pracownik, któremu 31 grudnia przysługuje zasiłek chorobowy, ponieważ w tym roku kalendarzowym chorował przez okres dłuższy niż okres zachowywania prawa do wynagrodzenia, od 1 stycznia ma prawo nie do wynagrodzenia chorobowego, lecz nadal do zasiłku za cały okres nieprzerwanej niezdolności do pracy.

Jeżeli jednak w niezdolności do pracy wystąpi przerwa, choćby nawet jednodniowa, po przerwie pracodawca jest zobowiązany wypłacić wynagrodzenie za okres odpowiednio do 33 lub 14 dni choroby. Okres wypłaty wynagrodzenia chorobowego w nowym roku kalendarzowym powinien być liczony nie od 1 stycznia, lecz od pierwszego dnia niezdolności do pracy, przypadającej po przerwie.

Przykład 6
Pracownik chorował nieprzerwanie od 11 grudnia do 25 lutego następnego roku. Wykorzystał już wcześniej okres wypłaty wynagrodzenia chorobowego, ponieważ był niezdolny do pracy z powodu choroby w okresach od 21 kwietnia do 10 maja (20 dni) oraz od 11 do 23 czerwca (13 dni). Za okres od 11 grudnia do 31 grudnia otrzymał zasiłek chorobowy.

Ponieważ 31 grudnia pracownik ma prawo do zasiłku chorobowego, zasiłek ten przysługuje mu za cały okres nieprzerwanej niezdolności do pracy w nowym roku, tj. do 25 lutego. Ponownie zachorował 1 marca i był niezdolny do pracy do 15 kwietnia. Za okres od 1 marca do 2 kwietnia (33 dni) ma prawo do wynagrodzenia chorobowego, a od 3 do 15 kwietnia – do zasiłku chorobowego.

Ubezpieczenia społeczne w praktyce szczegółowo informują o nowych lub problematycznych przepisach dotyczących rozliczeń ubezpieczeń, a nasi autorzy z ZUS pokazują jak uniknąć błędów w rozliczeniach.

Osoby zainteresowane prosimy o przesłanie swojego CV oraz listu motywacyjnego na adres:

tor_rekrutacja@startpeople.pl

W temacie maila prosimy podać numer referencyjny: DK/01/2011/TOR i nazwisko.

Pytanie: Czy pracownica przebywająca na urlopie macierzyńskim i pobierająca świadczenie z ZUS, może zatrudnić opiekunkę do dziecka i ubezpieczyć ją w ZUS, nie tracąc przysługującego świadczenia z tytułu urlopu macierzyńskiego?

Odpowiedź: ZUS nie będzie opłacał składek na ubezpieczenia społeczne za nianie w przypadku, gdy jedno z rodziców przebywa na urlopie macierzyńskim, dodatkowym urlopie macierzyńskim, urlopie na warunkach urlopu macierzyńskiego, dodatkowym urlopie na warunkach urlopu macierzyńskiego, urlopie ojcowskim oraz urlopie wychowawczym. W świetle Kodeksu pracy stosunek pracy nie ulega w takich przypadkach rozwiązaniu, jednakże są to świadczenia/urlopy przyznawane w związku z koniecznością sprawowania opieki nad dzieckiem.

Zakład Ubezpieczeń Społecznych opłaca składki finansowane przez budżet państwa w przypadku, gdy spełnione są łącznie następujące warunki:

1) niania została zgłoszona przez rodzica do ubezpieczeń społecznych i ubezpieczenia zdrowotnego,

2) rodzice albo rodzic samotnie wychowujący dziecko:

• są zatrudnieni (należy przez to rozumieć wykonywanie pracy na podstawie stosunku pracy, umowy o pracę nakładczą, ale również wykonywanie innych form aktywności zawodowej, np. posiadanie statusu funkcjonariusza, żołnierza zawodowego, sędziego, prokuratora, posła),
• świadczą usługi na podstawie umowy cywilnoprawnej stanowiącej tytuł do ubezpieczeń społecznych (chodzi o wszystkie umowy cywilnoprawne stanowiące tytuł do ubezpieczeń, tj. umowę agencyjną, umowę zlecenia albo inną umowę o świadczenie usług, do której, zgodnie z Kodeksem cywilnym, stosuje się przepisy dotyczące zlecenia),
• prowadzą pozarolniczą działalność.

Powyższy warunek pozostaje spełniony również, gdy umowę uaktywniającą zawrze osoba współpracująca z osobą świadczącą usługi na podstawie umowy cywilnoprawnej lub z osobą prowadzącą pozarolniczą działalność.

Zakład nie będzie jednak opłacał składek na ubezpieczenia społeczne za nianie w przypadku, gdy jeden z rodziców przebywa na urlopie macierzyńskim, dodatkowym urlopie macierzyńskim, urlopie na warunkach urlopu macierzyńskiego, dodatkowym urlopie na warunkach urlopu macierzyńskiego, urlopie ojcowskim oraz urlopie wychowawczym.

W przypadku utraty przez rodziców albo rodzica samotnie wychowującego dziecko zatrudnienia, zaprzestania świadczenia usług lub działalności, składki opłaca się przez okres 3 miesięcy od dnia zaistnienia tych przyczyn

3) dziecko nie jest umieszczone w żłobku, klubie dziecięcym oraz nie zostało objęte opieką sprawowaną przez dziennego opiekuna.

Ponadto ZUS nie opłaca składek w przypadku, gdy:

• rodzic dziecka korzysta z ulgi na podstawie umowy aktywizacyjnej, o której mowa w art. 61c ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy w brzmieniu obowiązującym przed dniem 26 października 2007 r., z osobą bezrobotną w celu wykonywania pracy zarobkowej w gospodarstwie domowym lub
• umowa uaktywniająca została zawarta między nianią a osobami pełniącymi funkcję rodziny zastępczej zawodowej.

Podstawa prawna:

• art. 51 ustawy z 4 lutego 2011 r. o opiece nad dziećmi w wieku do lat 3 (Dz.U. nr 45, poz. 235).

PortalZus.pl – aktualne informacje, analizy i porady dla płatników wraz z na bieżąco ujednolicanymi przepisami, orzecznictwem oraz narzędziami niezbędnymi specjalistom przy sporządzanych rozliczeniach.